اگربامن نبودش هیچ میلی  چراظرف مرابشکست لیلی؟  

 

من پذيرفتم شكست خويش را

 

پندهاي عقل دورانديش را

 

من پذيرفتم كه عشق افسانه بود

 

اين دل درد آشنا ديوانه بود

 

مي روم شايد فراموشت كنم

 

با فراموشي هم آغوشت كنم

 

مي روم از رفتنم دل شاد باش

 

از عذاب ديدنم آزاد باش

 

گرچه تو تنها تراز من مي روي

 

آرزو دارم ولي عاشق شوي

 

آرزو دارم بفهمي درد را

 

تندي برخوردهاي سرد را

 

مي روم دورازتوبا دنياي خود خلوت كنم

 

بایدآخرمن به این بیگانگی عادت کنم

 

 

تو که میخواستی امروز بروی

پس چرا دیروز با من عهد بستی

تو که میخواستی امروز مرا تنها بگذاری

پس چرا دیروز مرا عاشق خودت کردی

به یادت است حرفهای روز اول آشنایی را

به یادت است قول و قرارهای آن روز بارانی را

به یادت است فریاد دوستت دارم را

به یادت است از اول کوچه دویدن، به شوق در آغوش کشیدن من را

میگفتی میخواهم دنیا نباشد اما مرا داشته باشی

یک لحظه نیز نیامده که بدون من نفس کشیده باشی

حالا من هستم و نگاهی خسته ، 

به چه کسی بگویم دردهای این دل شکسته

من که مانده ام در پشت درهای بسته 

روزهای تکراری ، گذشت آن لحظه های بیقراری

گذشت آن شبهای پر از گریه و زاری

شب های تیره و تار من هیچوقت تمام نمی شود